söyleşir  evvelce biz bu tenhalarda  ziyade gülüsürdük  pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının  ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler      zamanlar değişti     ayrılık girdi araya       hicrana düştük bugün  ah nerde gençliğimiz  sahilde savruluşları başıboş dalgaların  yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller       elde var hüzün   o şehrayin fakat çıkar mı akıldan  çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması  sırılsıklam aşık incesaz   kadehlerin mehtaba kaldırılması  adeta düğün  hayat zamanda iz bırakmaz  bir boşluğa düşersin bir boşluktan  birikip yeniden sıçramak için  elde var hüzün 

Aksamlari gol eflatun bir keder Sazliklarda piril piril Buz tutmus batakklik kuslari Agaclardan Curuk sari ve kizil Son yapraklar dokuluyor Ruzgarli sonbahardan Nasilsa kurtulmuslari Gumus karanliginda anlasilmaz sesler Havada mutsuz bir bulut Umutsuz ve kararsiz suzuluyor Neredeyse aksam yildizi Yorgun kirmizi Neredeyse ay Neredeyse ay (Hersey nicin bu kadar eski Nicin bu kadar uzak) Caricin’de gecen kkis Tepeden tirnaga katran ve su buhari Volga’nin uykusuna bir ruya gibi sarkmis Atesten orumcek nehir vapurlari Neredeyse aksam yildizi Yorgun kirmizi Neredeyse ay Neredeyse ay Caricin’de gecen kis Dalgin bir sarisin Karanlik bir miralay Birisi nijniy novgorod’dan henuz gelmis belki Belki kazan’a oburu yola cacak (Hersey nicin bu kadar eski Nicin bu kadar uzak) Caricin’de gecen kis Seyrek sakallarinda yildizlar Iskelede namaza durmus Ihtiyar bir tatar Altinda sokak lambasinin Dalgin bir sarisin Karanlik bir miralay Kadinin astragan mantosu sirtinda Uzun ve beyaz ellerini caresiz kavusturmus Kisa kirpiklerinde incecik buz tozu Adam buz mavisi pelerin astragan kalpak Icinde bir atmaca ayrilik korkusu Yuregini parcalar (Hersey nicin bu kadar eski Nicin bu kadar uzak) Caricin’de gecen kis Neredeyse aksam yildizi Yorgun kirmizi Neredeyse ay Neredeyse ay Kararmis bir can gibi cinliyor Donmus golun ustunde aksam ayazi Kararmis ve kocaman Konakta zaman zaman Koridorda urkek ayak sesleri Kapinin ardinda fisiltilar Onun icin herkes kaygilaniyor Bugun de gecti svetlana radiceva Ardinda nemli bir is kokusu Giderilmez pismanliklar Eflatun bir keder Birakarak 

ne kadınlar sevdim zaten yoktular   yağmur giyerlerdi sonbaharla bir   azıcık okşasam sanki çocuktular   bıraksam korkudan gözleri sislenir   ne kadınlar sevdim zaten yoktular   böyle bir sevmek görülmemiştir    hayır sanmayın ki beni unuttular   hala arasıra mektupları gelir   gerçek değildiler birer umuttular   eski bir şarkğ belki bir şiir   ne kadınlar sevdim zaten yoktular   böyle bir sevmek görülmemiştir    yalnızlıklarımda elimden tuttular   uzak fısıltıları içimi ürpertir   sanki gökyüzünde bir buluttular   nereye kayboldular şimdi kimbilir   ne kadınlar sevdim zaten yoktular   böyle bir sevmek görülmemiştir. 

desen ki denizin tuzu   çiğ düşmüş kadife donlu patlıcanlar   desen ki kendilerinden karga çığlılarıyla kaçanlar   en fakiri en zengini çirkini ve orospusu   seni unutmuş olsun   sen ki üşümüş gökte o yalnız bulutsun   kıskanmadığın cömert bir maviliğin ortasında o   bildiğin yalnızlığın ellerinden tutmuşsun   desen ki unutulmuşsun       denizler kızılca kıyamet akıp geçiyor   zamana karşı geliyorsun   bir üç ve beş leylekler artık gitti   şimdi seni artık karanlıkta bir liman çekiyor   unutulduğun unutulmadığın bilinmediğin bir liman   bir üç ve beş derken şişede rom bitti   sen yaşamaya başladığın zaman       üşümüş gökte o yalnız bulut   kendini hic yerinde hissetmiyeceksin   keyif senin   istersen talihini billur akıntılarla bir tut   ellerini göğsüne kavuştur   doğu batı kuzey güney diyerek   koştur   bir üç ve beş istersen rom kadehleri gibi   nasıl ki unutulmuşsun   devril   ve bitir maceranı. 

dikenin   kalbime battığı bir sonbahar günüdür   sen elini bulutların içinde gezdirirsin   bulutlar senin gözlerinin üstünde yürürler   içini kurtlar kemirir   bence malumdur   buğulanmış camların arkasında masmavi yüzün   senin ateşler içinde olduğun   bence malumdur   ellerin muhakkak çocuk elleridir   hep kimsenin bilmediği türküler düşünürsün   onlar neden daima okul türküleridir   süleymancıktan bahseder   kara toprakta açık yeşil bir yıldız gibi akıp giden   süleymancıktan   ve karınca yuvalarından bahseder   ışıksız kömürsüz karınca yuvalarından   gökyüzünde kızıl bir hilalin kaydığını görürsün   sen ansızın gökyüzünde görünürsün   gözlerinin rengi   bence malumdur   elinde değildir akşam serinliğinde üşüsün   eylül’den itibaren geceler hazindir uzundur   sokaklar yorulur uykuya varıp gelirler   sokakların üstüne bulutlar gelirler   bulutların üstüne yıldızların gözleri gelir   bir yıldız bir yıldızın ardınca gider   yıldızların kaybolduklari yer   bence malumdur   karanlıkta bir şeyler kopar dağılır   uzaktan yabancı sesler duyulur   sen elini bulutların içinde gezdirirsin   elin hayallerimi dağıtır   bilirsin   sen elini bulutların içinde gezdirirsin